प्रवासातली गोष्ट : २१

 

आक्काचा आवाज ऐकून गीतांजलीच्या आधी आम्ही सर्वजण बाहेर आलो. सर्वांना पुन्हा वाड्यात एकत्र पाहून आक्काला नवल वाटले. ती म्हणाली,

“ तुम्ही समदी इथं! ते बी आत्ता या वक्ताला...असं अचानक !”

“अगं आक्का... हा सोमेश बघ, सारखा तुझ्या हातच्या जेवणाची आठवण काढत होता. आम्ही परत आमच्या घरी जात होतो. तेव्हा वाटलं तुला आणि गीतांजलीला जाता जाता भेटूनच जावं. पुन्हा एकदा तुझ्या हाताची चव चाखून जावी म्हटलं." सनिक दादा आक्काच्या खांद्यावर हात ठेवून म्हणला.

“ गप्प रे दादा... अर्धवट सांगू नको आक्काला ... खरं तर या सगळ्यांनाच तुझ्या हातच्या जेवणाची आणि वाड्याची आठवण येत होती. आता मला मधला माकड करतात बघ." सोमेश लगबगीने म्हणला.

“व्हय रे बाबा... चला आता आत... का इथंच पाहुणचार करु तुमचा...चला बरं आत... हा प्रसाद घे आणि सगळ्यांना दे थोडा थोडा ..."

सोमेशच्या हातात एक पेढ्यांचा बॉक्स ठेवून आक्का म्हणाली. तसे सगळे आत आले. आक्काने आजी आजोबांना पाहून विचारले, “हे नवीन पाहुणे कोण म्हणायचे? तुमच्या सोबतच आलेत का?"

आक्का आत आली आणि कट्ट्यावर पिशवी ठेवून बसली. तो पर्यंत गीतांजली तिथे आली. तिच्या हातात फळांनी भरलेली प्लेट आणि चहाचा ट्रे होता.

“अगं आक्का ... सांगते सगळं... बसा सगळे मी सगळ्यांसाठी चहा आणि नाश्ता आणला आहे...”

आक्का देवघरात गेली आणि तिने पुजेचं ताट देवापुढे ठेवलं. देवघराच्या खिडकीतून तिची नजर अंगणात गेली. तिथूनच ती ओरडली. “कोण रे तूऽऽऽ तिथे काय करतोय? ये इकडे... बाहेर ये पोरा..."

आक्काचा खणखणीत आवाज ऐकून इशान चांगलाच घाबरला आणि रातराणीच्या झाडामागे लपून बसला. “गीते ए... गीते... आपल्या अंगणात बघ कोण पोरगं आहे गं ?”.

आक्काचा आवाज ऐकून गीतांजली देवघरात धावत गेली. आक्काला हातानेच शांत हो असा इशारा केला. तिथेच तिने हलक्या आवाजात आजी-आजोबा, इशान बद्दल थोडक्यात सांगितले.

ते ऐकल्यावर आक्काच्या मनात इशानबद्दल प्रेम आणि करुणा दाटून आली. आक्का गीतांजलीला म्हणाली, “ जा...तिथे लपाछपीमध्ये कुठेतरी लागून घेईन पोर... त्याला हुडकून आण...”

गीतांजलीने इशानला जवळ बोलवले पण तो आला नाही. मग तिने त्याच्यासाठी एक गुलाबाचे फुल तोडून आणले. लडीवाळ शब्दांनी त्याला पुन्हा बोलावले. इशानला सगळयाच गोष्टी नव्या असल्याने तो गीतांजलीकडे बिचकत का होईना आला.

सनिक दादाने सर्व मंडळींना माडीवर जाऊन आराम करायला सांगितले. जेवण करुन सगळे आपापल्या दिशेने परत जाणार होते. त्यावर आता जोरदार चर्चा सुरु होती. सर्वांनाच आपल्या घरची ओढ लागली होती. सुरज

मात्र एक रात्र वाडयात राहण्यासाठी सगळ्यांच मन वळवण्याचा प्रयत्न होता.

“सनिक दादा, आपण आलोच आहोत तर उद्या निघुयात ना... तसाही अंधार झाला की कधी इथले दिवे जातात. उगाच अंधारात पुन्हा काही चुकामुक व्हायला नको. काय वाटतं सगळ्यांना...?” - सुरज

सनिक दादा काही बोलायच्या आधीच गीतांजली म्हणाली, "दादा आलाच आहात तर राहा की एक दिवस, मी ही वाड्यात एकटीच असते. निदान एक दिवसाची सोबत होईल. राहा ना माझ्यासाठी. "

शेवटी व्हायचं तेच झालं. सनिक दादा गीतांजली पुढे काहीच बोलू शकला नाही. न बोलताच त्याने डोळ्याने संमती दर्शविली. सर्वांना कुठे तरी सुरजचा हा निर्णय आवडला होता. सुरजला मोठे युद्ध जिंकल्यासारखे वाटत होते. पण सोबत आलेले आजी आजोबा मात्र संकोचित वाटत होते. आजोबांनी हलक्या आवाजातच त्यांना सांगितले, “आपण निघू लवकर... जेवण झालं की..." त्यावर विवेक म्हणाला, “तुम्ही का काळजी करता आजोबा? कुठेही जायची घाई करु नका. गीतांजली पण तुमच्या मुलीसारखीच ना.. राहा की मग एक दिवस...”

“हो... हो... इतक्यात एकटे निघू नका तुम्ही, ते पण लहान मुलाला सोबत घेऊन... थांबा आजच्या दिवस... मी अजून भेटले पण नाही इशानला आणि तुम्ही निघायची तयारी करताय. मी त्याला भेटून येते, तो इशा आणि सोमेश सोबत खेळतोय वाटतं... आलेच मी.” आजी आजोबांना थांबायचा आग्रह करून गीतांजली तिथून अंगणात निघून गेली.

एकीकडे सुरज सनिक दादाचा फोन वाजण्याची वाट पाहत होता. त्याचं खरंतर सर्व लक्ष त्यावरच होतं. आक्काने मग जेवणाची तयारी करायला घेतली. संकोचून बसलेल्या आजीला त्यांनी बोलते केले. दोघींनी मिळून स्वादिष्ट स्वयंपाक केला होता. शेवयांची खीर, आमटी, मसाले भात, रायता, बटाट्याची भाजी आणि जोडीला थंडगार ताक. जेवणाचा घमघमाट वाड्याच्या कानाकोपऱ्यात नुसता दरवळत होता.

इशानला भेटायला गेलेली गीतांजली तासाभर उलटून गेला तरी परतलेली नव्हती. इशानलाही तिचा लगेच लळा लागला होता. त्या दोघांची आता चांगली गट्टी जमली होती.

आक्का स्वयंपाक घरातून त्यांचा खेळ आणि मस्ती पाहून खरं तर भावनिक झाली होती. हा क्षण ती डोळ्यात साठवत होती. आक्काने सोमेश आणि इशाला आत स्वयंपाक घरात बोलावले. स्वयंपाकाच्या घमघमाटाने दोघांच्याही पोटातली भूक खवळली.

“बघा आता...एक एक भांडं उचलून सावकाश बाहेर न्या. ताटं, वाट्या घेऊन व्यवस्थित बैठक घालून बसा आणि हे त्यात वाढा. आम्ही येतोच... गीतांजलीला पण मदतीला घ्या.

“हो आक्का... हे काय विचारायचे.... बघ आता करतोच सगळं अगदी तू सांगितलं तसं...” असं म्हणून दोघे बाहेर आले आणि सगळ्यांना जेवणासाठी बोलावले.