सुरजने गीतांजली विषयी प्रश्न विचारायला सुरुवात केली तसे सुयश थोडा गोंधळात पडला होता, " हा सुरज नक्की कोण आहे? मला हे असं अचानक काय विचारतोय? गीतांजलीला हा कसा काय ओळखतो? असा अचानक माझ्यासमोर कसा आला? जान्हवीच्या किंवा आबा आजींच्या ओळखीतला आहे का? अशा असंख्य प्रश्नांनी सुयशला तेव्हा घेरले होते. तरीही तो संयम ठेवून बोलत होता. सुरजच्या प्रश्नांना उत्तर देताना सुयश मध्येच थोडा व्याकुळ होत होता. त्याची ती अगतिकता डोळ्यात साफ दिसत होती. सुयश थोडा भावनिक झाला असला तरी तो गीतांजलीबद्दल हळूहळू बोलायला लागला. सुरजने त्याला स्वतःविषयी आधीच सगळे सांगितले होते.
सुयश आता हळूहळू मोकळेपणाने बोलू लागला होता. थोड्याच वेळात ते एकमेकांचे खूप जवळचे मित्र असल्यासारखे एकमेकांशी बोलत होते. सुयशचा स्वभाव तसाच लाघवी आणि प्रेमळ होता, दुधात साखर मिसळावी तसा तो समोरच्याला क्षणभरात आपलेसे करुन घ्यायचा. म्हणून त्याने उपचार केलेल्या रुग्णामध्ये त्याचे नाव तोंडावर होते. प्रत्येक रुग्ण त्याची कायम आठवण ठेवत असे. हे सारं गीतांजलीने तिच्या डायरीत अचूक टिपलं होतं. हॉस्पिटल मधल्या सुरुवातीच्या दिवसाबद्दल सुरजला तो अगदी आत्मियतेने सांगत होता. सुरजचे पूर्ण लक्ष आता त्याच्या बोलण्याकडे होते. सुयश भूतकाळात पुरता बुडाला होता. सुयश सुरजला सांगू लागला,
“ जेव्हा गीतांजली या हॉस्पिटलमध्ये आली तेव्हा मी आणि गीतांजली आम्ही दोघं एका पेशन्टवर उपचार करत होतो. ती मला त्यात असिस्ट करत होती. ती पेशन्ट म्हणजे जान्हवी. अशी आमची पहिली भेट झाली. गीतांजलीला मी पहिल्यांदा पाहिले तेव्हाच मी तिच्या प्रेमात पडलो, कारण तिचे सौंदर्य मनाला भुरळ घालणारे होते. गीतांजलीचा गोरा रंग, लांब काळेभोर केस, रेखीव डोळे, सरळ नाक व नाजूक गुलाबी ओठ, चेहरा नेहमी हसतमुख अशी चुणचुणीत मुलगी कोणाला आवडणार नाही! मी तर बघता क्षणी तिच्या प्रेमात पडलो !” हे सांगता सांगताच सुयशने त्याच्या प्रेमाची कबुली दिली.
सुरजने गीतांजलीला पाहिले असताना देखील सुयशच्या तोंडून तिचे वर्णन ऐकताना त्याला अलौकिक आणि सुंदर वाटत होते.
तिथे सुरज आणि सुयशची चर्चा सुरु होती. आणि इथे पारावर बसलेल्या सर्वांच्या पोटात कावळे ओरडू लागले होते. तेव्हाच सनिक दादाच्या लक्षात आले कि काही जण तिथे नाहीत. “अचानक हा सुरज कुठे गायब झाला रे..?", सनिक दादाने विवेकला विचारले.
मी अजून ही तिथेच सुयशच बोलणं शांतपणे ऐकत होते. अचानक तेव्हाच माझा फोन वाजला, सनिक दादानं चौकशी केली आणि मला तिथे लवकरात लवकर यायला सांगितले. क्षणभराची चुकामुक झाली. सुरज तेव्हाच अचानक नजरेआड झाला. शेवटी मी पुन्हा आपल्या पारावरच्या मंडळीकडे परतले.
सुरज विषयी पारावर चर्चा रंगली होती. तेव्हा मी सुरज विषयी बोलणे टाळले. काकांना पाहायला काही जण त्यांच्या वार्डात जाणार होते. मी आणि काही जण तिथेच थांबलो. बाकीचे हॉस्पिटल मध्ये गेले.
तिथे लांबूनच रुग्णवाहिकेच्या सायरनचा आवाज येत होता. एक ॲक्सीडेंटची केस तिथे आली होती. आम्ही तिथेच जवळपास फेऱ्या मारत होतो. स्ट्रेचरवरील वरील माणसाला खूप लागले होते. एक बाई आणि तिच्यासोबत एक लहान मुलगी त्याच्या मागोमाग जात होत्या. लहान मुलगी मोठमोठ्याने रडत होती. बाईचा पदर तिने हातात गच्च धरला होता.
त्या जखमी व्यक्तीला आत नेताना त्या बाईने माझ्याकडे विनवणी केली, “थोडा वेळ तिला इथे थांबवून ठेवू का? मी आत जाते.... तिला सांभाळशील का...? अगदी थोडा वेळ... प्लिज...”
तिचा तो मदतीसाठी आक्रोश पाहून मला ओशाळल्यासारखे झाले. नाही म्हणण्यासाठी माझी जीभ तेव्हा धजावली नाही. त्या मुलीला कडेवर घेऊन तिथून दूर घेऊन गेले. तिची समजूत काढता काढता मी हॉस्पिटलच्या दुसऱ्या बाजूला येऊन पोहोचले. परत जाण्याची वाट शोधता शोधता मला समोर सुरज दिसला. तेव्हा हायसं वाटलं, त्याला हाक मारली. सुरजने लगेच वळून पाहिलं. तेव्हा त्याने माझी सुयश सोबत ओळख करुन दिली.
