ट्रॅव्हलरमध्ये चढल्यावर सर्वांनी आपापल्या जागा घेतल्या आणि गाडी पुढच्या प्रवासाला निघाली. वाड्यापासून गाडी जसजशी दूर जात होती, तसा आक्काचा आणि गीतांजलीचा निरोपाचा हात अंधुक होत गेला. हळूहळू तो ही दिसेनासा झाला. तो निरोपाचा हात पुन्हा येण्यासाठी होता, याची कोणाला कल्पना ही नव्हती. त्या वाड्याची, गीतांजलीची पुन्हा भेट होणार हेच तिथल्या भिंती, तो भयाण काळोख आणि ती वेळ सांगत होती.
बघता बघता गाव मागे गेलं. दोन दिवसांच्या आठवणी आमच्या मनात आणि कॅमेरात कैद झाल्या होत्या. त्याचीच उजळणी मनात सुरु होती. वाड्यात काढलेले फोटो स्मार्टफोनमध्ये पुन्हा पुन्हा पाहत होतो, त्याविषयी बोलत होतो. गाणी, मजा, मस्ती सगळं सुरु होतं. हळूहळू सर्वजण झोपेच्या अधिन झाले.
सुरजला नेमकं तेव्हाच गाणी ऐकायची लहर आली. त्याचा जिगरी दोस्त अनिरुद्ध शेजारीच बसलेला होता. त्याने त्याला गाणी गाण्याची फर्माईश केली. अनिरुद्धने गायला सुरुवात केली, बराच वेळ मैफिल रंगली पण सूरजचे मन काही भरत नव्हते. शेवटी वैतागून अनिरुद्ध म्हणाला, “ मला आता झोप येतेय. कुणी गाणी गाण्यासाठी उत्सुक असेल तर जा, मागे विचार " आणि डोळे बंद करुन तो झोपला. बिचारा सुरज... शेवटी फोनमधली गाणी मोठ्या आवाजात लावून ऐकू लागला. मागच्या पुढच्या सर्वांनाच त्याची ती गाणी ऐकू जात होती.
“सो गया ये जहा... सो गया आसमा...” मागे अर्धवट झोपेत असलेली इशा खाड्कन जागी झाली आणि सुरजवर खेकसली, “तुला गाणीच ऐकायचीत ना...हे घे माझे हेडफोन, यावर ऐक... अख्ख्या गावाला ऐकवून जागं करु नकोस...”
इशाने त्याच्या बाजूने भिरकावलेली बॅग त्याने कॅच केली. त्यात तो हेडफोन शोधू लागला. बॅग अगदीच काठोकाठ भरली होती. त्याने बॅगेत हात घातला. हाताला हेडफोन काही लागला नाही, पण एक डायरी मात्र लागली. नंतर लक्षात आले की, हिच ती गीतांजलीची डायरी! त्याला आश्चर्याचा धक्का बसला. तो ती डायरी न्याहाळू लागला. कधी एकदा डायरी वाचतो असे काहीसे त्याला झाले. बघता बघता त्याने संपूर्ण डायरी रात्रभर जागून वाचून काढली. अंधार धूसर होत चालला होता. सूर्याची किरणे खिडकीच्या काचेतून आत येऊन एकेकाला उठवत होती. मागून येणाऱ्या एका गाडीच्या कर्कश्श हॉर्नच्या आवाजाने गाडीतले बरेचसे नवोदित ट्रेकर्स जागे झाले. तेव्हाच सुरजने लगबगीने गीतांजलीची ती डायरी पुन्हा होती तशीच इशाच्या बॅगेत ठेऊन दिली. कोणालाही त्या गोष्टीची खबर नव्हती. सुरज पुर्ण रात्र जागल्याने त्याच्या डोळ्यात आता झोप मावत नव्हती. बघता बघता त्याचा डोळा लागला. सकाळचे नऊ-दहा वाजले असतील, पूर्ण रात्र प्रवास करुन सगळेच दमले होते. कुठेतरी थांबून चहा नाष्टा करावा असे सगळ्यांचेच मत झाले. ड्रायव्हर काकांनी एक हॉटेल वजा ढाबा शोधला आणि रस्त्याच्या शेजारी गाडी लावली. सगळे खाली उतरले. सुरज तेवढा गाढ झोपेत होता. मी निघताना इशाची बॅग सुरज जवळ पाहिली होती.
सगळे खाली उतरले. तेव्हा मी इशाला बॅगविषयी विचारले, “त्याला गाणी ऐकायला हेडफोन हवे होते, म्हणून मीच सगळी बॅग सुरजकडे दिली” असं ती म्हणली. ज्या अर्थी सुरज ती बॅग इतकी कवटाळून बसला होता त्याअर्थी नक्कीच तिच्यात काहीतरी गौडबंगाल असणार असा मी अंदाज बांधला. समोरुन सुरजला येताना पाहून मी माझ्या मनातल्या प्रश्नांची सरबत्ती तात्पुरती बंद केली. आम्ही एक टेबल हेरले आणि बसलो. सर्वांसाठी चहा आणि नाश्त्याची ऑर्डर दिली गेली. आम्ही त्याची वाट पाहत होतो. तेव्हाच आमच्या समोर एक वृद्ध जोडपे येऊन बसले. त्यांचा थकलेला चेहरा बघून बऱ्याच लांबून आल्यासारखे वाटत होते. त्यांना धाप लागलेली होती. तेव्हा तिथल्या केअर टेकरने त्यांना पाणी दिले. थोडा वेळ ते तिथेच बसले. बाहेरचे रखरखते ऊन त्यांना मानवत नसावे. आम्ही शेजारी आमच्याच बोलण्यात दंग होतो. बसलेल्या आजोबानी तिथल्या हॉटेलच्या केअर टेकरला विचारले, " आम्हाला शुश्रूषा क्लिनिकला जायचे आमची सून आहे तिकडे... आम्हाला कुठे आहे ते सांगता का? सांगा ना दादा... " केअर टेकरने त्यांना त्या दिशेने बोट दाखवत म्हणले, " यही रास्ते से आगे जाओ नानाजी... नजदिक ही है " आमचे लक्ष त्या केअर टेकर कडे गेले. “हर बार ये साहब यही पता पुछते हैं और हर बार उन्हें यही पता मै बताता हूँ। पता नहीं कैसी परीक्षा ले रहे है भगवान इनकी...।” केअर टेकर पुटपुटत आमच्या समोरून गेला.
मी त्यांच्यासोबत आलेल्या आजींना त्या क्लिनिक आणि त्यांच्याबद्दल विचारले तेव्हा कळले कि वृद्धापकाळात त्यांना स्मृतीभ्रंशाने ग्रासले होते. कोणतीही गोष्ट घटकाभरात त्यांच्या स्मृतीतून विरुन जायची. शुश्रुषा क्लिनिकचे नाव ऐकल्यावर सुरज मधला आइनस्टाईन जागा झाला आणि त्याने केअर टेकरला जवळपास दहा पंधरा मिनिटे प्रश्न विचारून चांगलेच भंडावून सोडले. डोक्यावर चढलेलं उन्हं पाहून ड्रायव्हर काकांनी गाडीचा हॉर्न वाजवून सगळयांना येण्याचा इशारा केला. सर्वात आधी गाडीत जाऊन इशाची बॅग माझ्या सीट शेजारी ठेवली. सगळे आपापल्या जागेवर बसले तरी सुरजचा अजूनही पत्ता नव्हता. शेवटी अनिरुद्ध त्याला शोधायला पुन्हा खाली उतरला आणि सोबत घेऊनच आला.
सुरजने शुश्रूषा नर्सिंग होमची जवळपास सगळीच माहिती काढली होती. यशस्वी कामगिरी झाल्याचा अविर्भाव त्याच्या चेहऱ्यावर होता. जिथून ट्रेक सुरु होणार होता त्या कड्यापाशी पोहोचायला आम्हाला अजून तीन-चार तास लागणार होते. रस्ता गावातून होता, पक्के डांबरीकरणही झालेले दिसत नव्हते. गाडी हेलकावे घेत रस्ता कापत होती. आतमध्ये आम्ही धक्के खात लवकर या गावातून बाहेर पडण्याची वाट पाहत बसलो होतो. अशा प्रवासात एक उसाच्या दांड्यांनी भरलेला ट्रॅक्टर मागून येऊन ओव्हरटेक करुन पुढे गेला. जाताना नेमका तो आमच्या गाडीच्या पुढच्या बाजुला हलकीशी धडक देऊन गेला. ड्रायव्हर काकांनी तात्काळ ब्रेक दाबला. पुढच्या सीटवर बसलेले समीर, सुमय्या, लता पुढे आदळले. त्यांना मुका मार लागला. ड्रायव्हर काकांच्याही पायाला क्लचच्या शेजारी असलेल्या पत्र्याने जखम झाली. त्यामुळे गाडी सुरु केल्यावर त्यांना व्यवस्थित गाडी चालवता येईना. सनिक दादाने खाली उतरुन त्या ट्रॅक्टरचा नंबर नोट केला पण त्याचा काही उपयोग झाला नाही. ट्रॅक्टर चालकाने केव्हाच तिथून पोबारा केला होता. सनिक दादाने ड्रायव्हर काकांच्या पायाला एक ओढणी बांधली, मलम पट्टी करून प्रथमोपचार केले. पण जखम खोलवर असल्याने दवाखाना गाठणे जरुरीचे होते. तेव्हा सुरजला ढाब्यावर झालेला संवाद आठवला. त्याने सनिक दादाला सांगितले, " तिथून पंधरा मिनिटांच्या अंतरावर शुश्रूषा क्लिनिक आहे आणि ते या परिसरातले एकच चांगले हॉस्पिटल आहे. "
सनिक दादाने स्टेअरिंगचा ताबा घेतला व गाडी शुश्रूषा क्लिनिकच्या मार्गाला लागली. क्लिनिकजवळ पोहचताच आम्ही सगळे गाडीतून उतरलो. गाडी लॉक करुन सनिक दादा सुरजसोबत हॉस्पिटलच्या प्रवेशदाराशी आला. ड्रायव्हर काकांना घेऊन विवेक अपघात कक्षात गेला. सनिक दादाने काकांचा रिसेप्शनमध्ये नंबर लावला. तो पर्यंत डॉ. राजेश कुलकर्णी राउंडला आले होते. नर्स ने इतरांवर उपचार झाले. डॉक्टरांनी काकांची जखम पाहिली. ड्रायव्हर काकांची जखम खोलवर होती आणि वेदनाही प्रचंड होत होत्या. डॉक्टरांनी त्यांना ऍडमिट करण्याचा सल्ला दिला. त्यानुसार काकांना वेगळया वार्डात ॲडमिट देखील करण्यात आले. आम्ही सर्वजण काकांच्या जवळच थांबलो होतो. सुरज मात्र आमच्यात नव्हता. तो कुठे होता याचा कोणालाच पत्ता नव्हता.
No comments:
Post a Comment