प्रवासातली गोष्ट : ९

थोड्या वेळाने काकांना झोप लागली. आम्ही तिथून हॉस्पिटलच्या आवारात असलेल्या पिंपळाच्या झाडाच्या गोल पारावर येऊन बसलो. पुढच्या प्रवासाबद्दल सर्वांची चर्चा सुरु होती. तेव्हा दुरून च मी सुरजला ओळखले. तो कुणाला तरी शोधत होता. तो संपूर्ण हॉस्पिटल  फिरून आला होता. आम्ही समोर बसलेले पाहून सुद्धा तो तिथे आला नाही. मी त्याच्या पाठोपाठ गेले. पहिल्या मजल्यावर तो अगदी माझ्या समोर होता, मी त्याला हाक मारणार तोच  ढाब्यावर भेटलेले आजी आजोबा सुरजला तिथे दिसले. तो त्यांच्याशी बोलू लागला. मी दुरून पाहत होते. सुरजला त्या आजोबांनी ओळखले नाही पण आजींनी त्याच्याशी संवाद साधला. आजोबा त्याला विचारू लागले,

“अरे, तू कोण? मला कशाला दवाखान्यात घेऊन निघाला...? मी तर हिला भेटायला आलोय... कोण गं ती...? आपली ही... काय बरं नाव तिचं...? अरे मी पुन्हा विसरलो की काय...?"

असं म्हणत त्यांनी शर्टाचा खिसा चाचपडायला सुरुवात केली. खिशातून त्यांनी आपल्या सुनेचा फोटो काढला. तो फोटो त्यांनी सुरजला दाखवला. त्यांच्या या गांगरून जाण्याने आजीही गोंधळल्या होत्या. तितक्यात एक उंचपुरा, उमदा, गोरा, मिशी असलेला साधारण वीशी - पंचवीशीतला तरुण पळत आला. त्यानं लगबगीनं आजोबांचा हात हातात घेतला, 

“आबा तुमचीच वाट पाहत होतो. मी सुयश, जान्हवीचा भाऊ.... जान्हवी... तुमची सुन... ऍडमिट आहे ना इथं..." आजोबा आजीच्या चेहऱ्यावर समाधानाची किनार आली.
“अरे हो, आपण जान्हवीलाच तर भेटायला आलो.” असं म्हणत त्यांनी सुरजला टाळी दिली.
पण दुसऱ्याच क्षणी ते सुरजकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहू लागले. तसा तो गडबडला, सुयशही गडबडला, त्यालाही काही समजेना. “मित्रा काय हवंय तुला ? आजी आजोबा एकटे असं समजू नको !” सुरज कुणीतरी भामटा आहे असं समजून सुयशने त्याला चांगलंच दमात घेतलं. मग सुरजने आपली ओळख करुन देत ढाब्यावर झालेला किस्सा आणि ड्रायव्हर काकांना लागल्याचं सांगितलं.

तिथून बोलतच ते चौघं जान्हवीच्या वार्डमध्ये गेले. जान्हवी नुकतीच झोपेतून उठली होती. समोर सासू सासऱ्यांना पाहून तिचे डोळे आनंदाने भरुन आले. सुरजला देखील ते सगळं पाहून गलबलून आलं. इतका भाव त्या प्रसंगात दाटला होता. नेहमी अशावेळी सुयश जान्हवी आणि तिच्या सासू सासऱ्यांना एकांत देत असे.

“चल मित्रा, आपण बाहेर बसू." असे म्हणून त्यानं सुरजच्या खांद्यावर हात ठेवला आणि त्याला खोली बाहेर घेऊन आला. बोलबच्चन सुरज आता त्याच्या मुळ स्वभावावर आला. आपली ट्रीप, टिम, मुक्काम केलेलं आक्काचं गाव याबद्दल तो बोलू लागला. आक्काच्या गावाचा उल्लेख झाला तसा सुयश चमकला. त्याची बेचैनी आता सुरजला चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसली. काहीतरी गौडबंगाल आहे हे त्याच्या लक्षात आलं. रात्रभर वाचलेली डायरी त्याच्यापुढे होती. हे त्याच्या लक्षात आलं. क्षणाचाही विलंब न करता आणि कोणतीही मर्यादा न ठेवता सुरजने सुयशला गीतांजलीविषयी विचारले. सुयश क्षणभरासाठी व्याकूळ झाला. त्याला काय बोलावं ते सुचेना. तो निःशब्द झाला. सुयश काही बोलत नाही हे पाहून सुरजने आक्काच्या घरचे किस्से, प्रवासातले काही प्रसंग सांगायला सुरूवात केली तेव्हा कुठे सुयश भानावर आला. त्याचं मन भूतकाळात गिरक्या घेऊ लागलं. गीतांजली बद्दल ऐकल्यावर तिचा सहवास आणि तिच्या सर्व आठवणी सुयशच्या डोळ्यात दाटून आल्या.