सनिक दादा ड्रायव्हर काकांना शोधायला गेला. चौकशी केल्यावर समजले की, ते तासाभरापूर्वीच त्यांच्या रुममधून बाहेर पडले. " तासाभरापूर्वीच ड्रायव्हर काका स्वत:च उठून कुठेतरी निघून गेले." दादाने कॅन्टीनमध्ये बसलेल्या सगळ्यांना सांगितले.
“आता हे काय नवीन लचांड! " सोमेश पुढे अजून बोलणारच तेवढ्यात सनिक दादाने त्याच्याकडे डोळे वटारून पाहिलं तसा तो गप्प झाला. इशाला मात्र राग आला.
ती थोडंस वैतागूनच बोलली, “काकांना आधीच पायाला लागलंय, त्यात ते असं न सांगता कुठे गेले असतील? एकतर बराच वेळ आपला रिकाम्या उद्योगांमध्येच चाललाय."
"दादा आपण सगळे मिळून काकांना शोधूया का? कुठेतरी गप्पा मारत बसले असतील किंवा स्टाफ पैकी आजूबाजूच्या कुणी पाहिलं असेल तर चौकशी करुन समजेल तरी...” मी पुढे म्हणले. सगळ्यांनी त्याला दुजोरा दिला. आम्ही सगळे हॉस्पिटलच्या वेगवेगळ्या भागाकडे निघालो. मी बागेकडे शोधण्यासाठी निघाले, इशा लॅबच्या बाजूला, सनिक दादा स्टाफकडे चौकशीसाठी गेला, सोमेश जनरल वॉर्डकडे तर सुरज स्पेशल वार्डकडे गेला.
सुरजने दवाखान्यातल्या सर्व स्पेशल वार्डमध्ये डोकावून पाहिले. जान्हवीचे रिपोर्ट बघुन सुयश तिच्या वार्डमधून बाहेर पडत होता. त्याने सुरजला कुणाला तरी शोधताना पाहिलं. सुरज अस्वस्थ दिसत होता. त्याला पाहून सुयशने मागून आवाज दिला, “मित्राऽऽऽ काय रे! काय शोधतोय...?”
“काय सांगू डॉक्टर, आमचे ड्रायव्हर काका कुठे गेलेत कुणास ठाऊक, त्यांच्या वार्ड मधून ते अचानक गायब झालेत! तासाभरापासून शोधतोय त्यांना. कुठे गेले माहीत नाही. आम्ही सर्वजण त्यांनाच शोधतोय...”
“म्हणजे...”
“काही मानसिक ताण तणाव होता का त्यांना?" - सुयश म्हणला.
“नाही...अगदी आमच्यातले झाले होते. मनमोकळ्या स्वभावाचे आहेत ते, खोलीत कंटाळा आला असेल म्हणूनच गेले असतील चक्कर मारायला. तसे ते जबाबदारीने वागणारे आहेत.”
असं म्हणत सुरज कॉरिडोरच्या बाकड्यावर मटकन बसला. सुरजला हताश झालेलं पाहून सुयश त्याच्या खांद्यावर हात ठेवत धीर देत म्हणला, " काळजी करु नकोस, चल आपण कंट्रोल रुममध्ये जाऊयात. काळजी करू नकोस मित्रा, हॉस्पिटलचा प्रत्येक कानाकोपरा सीसीटीव्हीने कव्हर केलेला आहे.”
सुयशने मित्रा म्हणल्यावर सुरजला धीर आला. चिंतेची एक आठी कमी झाल्यासारखे त्याला वाटले. दोघंही लिफ्टने दवाखान्याच्या तिसऱ्या मजल्यावरील कंट्रोल रुममध्ये पोहचले.
सुयशने तिथल्या इन्चार्जसोबत बोलून सीसीटीव्ही फुटेज पाहण्यासाठी विनंती केली. त्याला फुटेज पाहण्यासाठी परवानगी मिळाली. खरं तर दवाखान्याच्या अटी शर्तींच्या अधीन राहून ही परवानगी मिळाली होती. दरम्यान सर्वजण काकांना शोधून पुन्हा हॉस्पिटलच्या आवारातील त्या झाडाजवळ येऊन थांबले होते. परंतू सुरज अजूनही आला नव्हता. त्याचं हे वागणं सगळ्यांना नवं नव्हतं. उलट तो वेळेत आला असता तर सर्वांनाच आश्चर्य वाटलं असतं. सनिक दादाने सुरजला फोन केल्यावर सुरजने तो आणि सुयश हॉस्पिटल च्या कंट्रोल रूम मध्ये आल्याचे सांगितले. तो डॉक्टर सुयशच्या मदतीने सीसीटीव्ही फुटेज चेक करत आहे याची कल्पना सनिक दादाला दिली. आता सर्वांनाच एक आशेचा किरण दिसला होता. साधारणतः तासाभराने सुरज सगळ्यांना येऊन भेटला. पण महत्वाच्या प्रश्नाचं उत्तर काही त्याच्याकडे नव्हतं. सिसिटीव्ही मधून फक्त काका तासाभरापूर्वी वार्डच्या बाहेर पडल्याचे चित्रण मिळाले होते. या पुढे काहीच माहिती मिळाली नाही.
काकांच्या शोध मोहिमेत संध्याकाळ तिथेच झाली. हळूहळू अंधार पडू लागला होता. कुठंतरी मुक्कामाची व्यवस्था करणं आवश्यक होतं. डॉ. सुयशने आम्हा सगळ्यांना मधून हॉस्पिटलच्या आवारातील झाडाजवळ पाहिलं. ही मंडळी अजूनही इथंच आहेत, हे पाहून डॉ. सुयश आमच्याजवळ आला. आमची राहण्याची अडचण सुरजने डॉ. सुयशला सांगितली. त्यानं मुक्कामासाठी मित्राच्या रेस्टहाऊसचा पत्ता दिला. त्याला राहण्याची व्यवस्था करण्याचे सांगितले आणि हॉस्पिटल कँटीन मधून आमच्या जेवणाची सोय केली.
सनिक दादाकडे ड्रायव्हिंग लायसन्स होतं. गाडीची कागदपत्रं गाडीतच होती. त्यामुळे प्रवासात अडचण आली नाही. सुयशने शेअर केलेल्या जागेवर आम्ही पोहोचलो. सर्वजण दिवसभराच्या धावपळीमुळे थकले होते. रुममध्ये जाऊन सगळेच जरासे विसावले. जेवणाचा निरोप येईपर्यंत तसंही काही काम नव्हतं.
" सीसीटीव्हीतल्या फुटेज नुसार काका कुणाशी तरी फोनवर बोलत होते आणि अचानक उठून बाहेर गेले. इतके अगतिक... की, त्यांनी स्वत:च हाताचं सलाईन फिल्मी स्टाईलनं काढून टाकलं होतं...! " झोपल्या असताना रेस्ट हाऊसच्या छताकडे पाहत सुरज बाकीच्यांना त्याने पाहिलेले चित्रण सांगत होता.
No comments:
Post a Comment