सनिक दादाने सुरजला विचारले, "काय हे? कुणाची ही डायरी ? तुझ्याकडे कशी आली?” क्षणभर शांतता पसरली होती. सूरज त्या डायरीतले गूढ सांगणार होता. सगळे ते ऐकण्यासाठी उत्सुक होते. सगळ्यात जास्त मी आतूर होते. कारण ती डायरी गीतांजलीने कोणाच्याही नकळत मला वाचायला दिली होती आणि माझ्याच गलथानपणामुळे मी ती तेव्हा वाचू शकले नाही.
सुरजने डायरी उघडली. डायरीत त्या वाड्याचे चित्र आणि काही फुलांच्या पाकळ्या होत्या. ती डायरी इशाच्या बॅगेत सापडली हे सुरजने सर्वासमोर स्पष्ट केले. इशाला याबद्दल काहीच माहिती नव्हती. तिने ती डायरी हातात घेऊन पाहिली आणि म्हणली " मी ही डायरी घेतली नव्हती. कोणी तरी मुद्दाम टाकली असेल असं मला वाटतं. त्यावर दुजोरा देत मी संवाद पुढे नेला " इशा कदाचित तिथे दिवे गेले असताना अंधारात चुकून तुझ्या बॅगेत आली असेल..." ती डायरी गीतांजलीने मला तिथे वाचायला दिली होती हे मला सांगणे अवघड जात होते. डायरी वाड्यात नाही हे लक्षात आल्यावर गीतांजलीचे काय झाले असेल या भीतीने मी काहीच बोलले नाही.
सनिक दादाने ती डायरी उघडून बघितली. त्याने सगळ्यांना विचारले, कुणीही काहीच बोलले नाही. शेवटी मी डायरीची जबाबदारी माझ्यावर घेतली आणि म्हणले, “मला गीतांजलीने वाचायला दिली होती. पण मी न वाचताच ती आपल्या खोलीत वरच्या खणात ठेवली होती. इशाकडे ती कशी आली हे मला सुद्धा माहिती नाही."
सुरज मात्र सगळ्यांचे चेहरे न्याहाळत होता. मी यात नाहीच या आवेशात तो बसला होता. काहीच बोलत नव्हता. पण लवकरच त्याची चोरी पकडली जाणार होती. सनिक दादाने ती डायरी स्वत:जवळ ठेवली आणि तो हॉस्पिटलमध्ये गेला. सगळे त्या डायरी विषयीच चर्चा करत होते. यात सुरजचा नक्कीच काही तरी हात असणार. विवेकने हे पुरते ओळखले होते.
“सुरज तू असा शांत का झालास एकदम? तुला काही माहित आहे का त्या डायरी विषयी? आणि मघाशी कुणासोबत एवढा वेळ बोलत होतास रे? तो तुझा जुना मित्र वगैरे का? तू कधी सांगितलं नाहीस एवढ्या दूर दूर तुझे मित्र आहेत ते... आता सांग नक्की काय भानगड आहे ते...? "
सुरजला डायरीतले गुपित सहजा सहजी सांगायचे नव्हते. म्हणून त्याने नामा निराळा होऊन विषय बदलण्याचा प्रयत्न केला. त्यात सोमेशने वेगळेच पुराण सुरु केले “ तुम्ही कसे लोक आहात? तुम्हाला भूक बिक काही लागत नाही का? किती वेळ झाला आता... बघा जरा... दुपार झाली... अर्धा दिवस संपला.. चला काही तरी खाऊन घेऊयात.”
विषय बदलण्याची ही खूप चांगली संधी होती. सुरजने देखील त्याच्या मागून रीघ ओढली. सगळे उठले आणि ट्रॅव्हलर मधून आणलेला खाऊ सोबत घेऊन हॉस्पिटलच्या कॅन्टीनकडे निघाले. जाता जाता सनिक दादालाही निरोप दिला.
“मी येतो थोड्या वेळाने” म्हणून सनिक दादा ड्रायव्हर काकांकडे गेला. ड्रायव्हर काका अजूनही आराम करत होते. काका औषधांच्या गुंगीत असल्याचे त्याने लांबूनच पाहिले आणि तिथल्या नर्सला,”काकांबरोबरचे आम्ही सगळे कॅन्टीनमध्ये आहोत, काका उठले की त्यांना सांगा आम्ही तिथेच असू”, असा निरोप देऊन ठेवला.
“अजून तासभर तरी ते शुद्धीवर येणार नाहीत" असं सांगत नर्स सलायनमध्ये इंजेक्शन देत होती. सनिक दादा जेवायला कॅन्टीनमध्ये आल्यावर सगळ्यांनी पेटपूजा करायला सुरुवात केली. कुणीही बोलत नव्हते. सगळे आपापल्या जेवणात व्यस्त होते.
जेवणं उरकल्यावर सनिक दादाने ती डायरी काढली. मी सगळ्यांसमोर सुरजला विचारले, “ सुरज, डॉ.सुयश तुला हॉस्पिटलमध्ये भेटले ते गीतांजलीला कसे ओळखतात?"
आता मात्र सुरजची भंबेरी वळली. आपली चोरी पकडली जाणार या भितीने त्याने तोंड उघडले. सनिक दादाही त्याच्याकडे प्रश्नार्थक नजरेने पाहत होता. सगळ्यांनी नजरा त्याच्यावर रोखल्या होत्या.
“सुरज काही बोलला नाहीस तर मी सगळ्यांसमोर ही डायरी वाचेन... आणि खरं काय ते लगेच कळेल..." आता सनिक दादा त्याला दटावून विचारत होता.
सुरजने एकदा त्या डायरीकडे पाहिले आणि बोलू लागला, “ही डायरी मी काल इशाच्या बॅगेत पाहिली. तिने जेव्हा इयरफोन घेण्यासाठी मला बॅग दिली त्यात मला ती डायरी सापडली. मी खरंच कुणाची डायरी एवढंच पाहून लगेचच ठेवणार होतो. पण त्यात लिहिलेल्या कविता पाहिल्या आणि पुढं वाचनाचा मोह आवरला नाही. म्हणून एका रात्रीत मी ती संपुर्ण डायरी वाचून काढली.”
विवेक त्याच्यावर भयंकर चिडला होता. “ती डायरी तुला दिलेली नव्हती किंवा तुझी, तुझ्या कोणत्या मित्र-मैत्रिणीची देखील नव्हती. मग तू कशी काय वाचली?
तुला एवढं पण कळत नाही सुरज...” विवेकने त्याची शाळा घ्यायला सुरुवात केली.
मी विचार करू लागले. गीतांजलीची ती डायरी तिने जीवापाड सांभाळली होती. मी त्यातली सुरवातीची काही पाने वाचली होती. पण या डायरीमध्ये नक्कीच काहीतरी तिने असं लिहिले होते, त्यामुळे तिने ती कुणाला वाचायला दिली नसावी. " डायरी इथे आहे म्हणजे गीतांजली तिथे वाड्यात डायरी शोधून गंगारुन गेली असेल " सनिक दादा म्हणला.
" मी फक्त वाचली ती डायरी... माझ्याकडे असं बघू नका सगळे... डायरी तर इशाकडे होती. " सुरज म्हणला.
इशा त्यावर स्वतःचा बचाव करू लागली. तिला शांत करत सोमेश बोलू लागला, “ हो तेही बरोबर आहे. इशा आपलं कच्चं लिंबू आहे. ती असं नाही करणार.”
कच्चं लिंबू म्हटल्यामुळे इशा आणि सोमेशची जुंपायचीच बाकी होती. तोवर सम्या म्हणाला, “कशाला भांडताय..? आपण निघालो तेव्हा कुणी पाहिलं का, की हे कुणी केलं..? शांत व्हा सगळे "
“ सुरज, तू खरंच वाचलीस ही डायरी..! पण आता या डायरीचे करायचे काय ते तूच सांग... आम्ही कुणी वाचली नाही. आता तर परत आपल्याला पुन्हा तिथे जाता येणार नाही ”, सनिक दादाने सुरजला विचारले.
इशा म्हणाली, ”आपण परतीच्या प्रवासात तिला ती डायरी देऊ... तेवढीच आक्काची पण परत भेट होईल.”
“डायरी तर देऊच...पण तुम्हाला माहित आहे का यात गीतांजलीने एक गोष्ट लपवली आहे. तुम्हाला ती गोष्ट जाणून घ्यायची नाही का..? तिचं एक गुपित तिने यात लिहिलं आहे. त्यातला एक दुवा म्हणजेच मला भेटलेला हा सुयश...!” सुरज लगबगीने म्हणाला. सगळे कान देऊन सुरजचे बोलणे ऐकत होते. सुरज सांगू लागला.
No comments:
Post a Comment